เล่มที่ 37
พระอภิธรรมปิฎก
กถาวัตถุปกรณ์
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 742
1707
ป. ไม่พึงกล่าวว่า เว้นอริยมรรค สังขารที่เหลือเป็นทุกข์ หรือ? ส. ถูกแล้ว ป. อริยมรรคนั้น เป็นทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา มิใช่หรือ? ส. ถูกแล้ว ป.
หากว่า อริยมรรคนั้น เป็นทุกขนิโรธคามินีปฏิปาทา ด้วยเหตุนั้นน่ะท่าน จึงต้องกล่าวว่า เว้นอริยมรรค สังขารที่เหลือเป็นทุกข์ ฐเปตวา อริยมัคคันติกถา นวัตตัพพัง สังโฆ ทักขิณัง ปฏิคคัณหาตีติกถา
1708
สกวาที ไม่พึงกล่าวว่า พระสงฆ์รับของทำบุญได้ หรือ? ปรวาที ถูกแล้ว ส. พระสงฆ์เป็นผู้ควรของบูชา เป็นผู้ควรของต้อนรับ เป็นผู้ควรของ ทำบุญเป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็นเนื้อนาบุญชั้นเยี่ยมของโลก มิใช่หรือ? ป. ถูกแล้ว ส.