เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 146
395
ไม่ใช่สุข ไม่เรียกว่าสุขินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่สุขินทรีย์ ไม่เรียกว่าสุขหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่ทุกข์ ไม่เรียกว่าทุกขินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่ทุกขินทรีย์ ไม่เรียกว่าทุกข์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่โสมนัส ไม่เรียกว่าโสมนัสสินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่โสมนัสสินทรีย์ ไม่เรียกว่าโสมนัสหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่โทมนัส ไม่เรียกว่าโทมนัสสินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่โทมนัสสินทรีย์ ไม่เรียกว่าโทมนัสหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่อุเบกขา ไม่เรียกว่าอุเปกขินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่อุเปกขินทรีย์ ไม่เรียกว่าอุเบกขาหรือ เว้นอุเปกขินทรีย์เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าอุเปกขินทรีย์ เรียกว่าอุเบกขา เว้น อุเบกขาและอุเปกขินทรีย์เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าอุเบกขาทั้งไม่เรียกว่าอุเปกขินทรีย์
396
ไม่ใช่สัทธา ไม่เรียกว่าสัทธินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่สัทธินทรีย์ ไม่เรียกว่าสัทธาหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่วิริยะ ไม่เรียกว่าวิริยินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่วิริยินทรีย์ ไม่เรียกว่าวิริยะหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่สติ ไม่เรียกว่าสตินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่สตินทรีย์ ไม่เรียกว่าสติหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่สมาธิ ไม่เรียกว่าสมาธินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่สมาธินทรีย์ ไม่เรียกว่าสมาธิหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่ปัญญา ไม่เรียกว่าปัญญินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่ปัญญินทรีย์ ไม่เรียกว่าปัญญาหรือ ถูกแล้ว