เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 170
443
สัทธา เรียกว่าอินทรีย์หรือ ถูกแล้ว อินทรีย์ เรียกว่าสัทธินทรีย์หรือ สัทธินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าสัทธินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่า อินทรีย์ ไม่เรียกว่าสัทธินทรีย์ วิริยะ เรียกว่าอินทรีย์หรือ ถูกแล้ว อินทรีย์ เรียกว่าวิริยินทรีย์หรือ วิริยินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าวิริยินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่า อินทรีย์ ไม่เรียกว่าวิริยินทรีย์ สติ เรียกว่าอินทรีย์หรือ ถูกแล้ว อินทรีย์ เรียกว่าสตินทรีย์หรือ สตินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าสตินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่า อินทรีย์ ไม่เรียกว่าสตินทรีย์ สมาธิ เรียกว่าอินทรีย์หรือ ถูกแล้ว อินทรีย์ เรียกว่าสมาธินทรีย์หรือ สมาธินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าสมาธินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือ เรียกว่า อินทรีย์ ไม่เรียกว่าสมาธินทรีย์ ปัญญา เรียกว่าอินทรีย์หรือ ถูกแล้ว อินทรีย์ เรียกว่าปัญญินทรีย์หรือ ปัญญินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าปัญญินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือ เรียกว่า อินทรีย์ ไม่เรียกว่าปัญญินทรีย์