เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 495
1342
ผู้ใดย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอัญญินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดย่อมเจริญอัญญินทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ หามิได้
1343
ผู้ใดย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นย่อมทำให้แจ้งซึ่ง อัญญาตาวินทรีย์หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดย่อมทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นย่อมละอนัญญาตัญญัสสามี ตินทรีย์ หามิได้
1344
ผู้ใดย่อมเจริญอัญญินทรีย์ ผู้นั้นย่อมทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดย่อมทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอัญญินทรีย์ หามิได้
1345
ผู้ใดย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นย่อมไม่ละโทมนัสสินทรีย์หรือ ผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยอนาคามิมรรค ย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ แต่จะไม่ละ โทมนัสสินทรีย์ก็หาไม่ เว้นบุคคลผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยมรรค ๒จำพวก บุคคลที่เหลือย่อม ไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ และย่อมไม่ละโทมนัสสินทรีย์ หรือว่า ผู้ใดย่อมไม่ละโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยอรหัตมรรค ย่อมไม่ละโทมนัสสินทรีย์ แต่จะไม่กำหนดรู้ จักขุนทรีย์ก็หาไม่ เว้นบุคคลผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยมรรค ๒จำพวกเสีย บุคคลที่เหลือย่อมไม่ ละโทมนัสสินทรีย์ และย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์