เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 507
1385
ผู้ใดจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นจักไม่ละโทมนัสสินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดจักไม่ละโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ บุคคล ๒ จำพวก จักไม่ละโทมนัสสินทรีย์ แต่จักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ก็หาไม่ บุคคล ๓ จำพวกจักไม่ละโทมนัสสินทรีย์ และจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์
1386
ผู้ใดจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นจักไม่เจริญอนัญญาตัญญัสสามี ตินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดจักไม่เจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นจักไม่กำหนดรู้ จักขุนทรีย์ บุคคล ๖ จำพวก จักไม่เจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ แต่จักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ก็หาไม่ บุคคล ๓ จำพวก จักไม่เจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์และจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์
1387
ผู้ใดจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นจักไม่เจริญอัญญินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดจักไม่เจริญอัญญินทรีย์ ผู้นั้นจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ถูกแล้ว
1388
ผู้ใดจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นจักไม่ทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ หรือ ผู้พร้อมเพรียงด้วยมรรค จักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ แต่จักไม่ทำให้แจ้งซึ่ง อัญญาตาวินทรีย์ก็หาไม่ บุคคล ๒ จำพวก จักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ และจักไม่ทำให้แจ้งซึ่ง อัญญาตาวินทรีย์ หรือว่า ผู้ใดจักไม่ทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นจักไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ถูกแล้ว