เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 509
1394
ผู้ใดจักไม่เจริญอัญญินทรีย์ ผู้นั้นจักไม่ทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ หรือ บุคคลผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยอรหัตมรรค จักไม่เจริญอัญญินทรีย์ แต่จักไม่ทำให้แจ้ง ซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ก็หาไม่ บุคคล ๒ จำพวก จักไม่เจริญอัญญินทรีย์ และจักไม่ทำให้แจ้งซึ่ง อัญญาตาวินทรีย์ หรือว่า ผู้ใดจักไม่ทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นจักไม่เจริญอัญญินทรีย์หรือ ถูกแล้ว
1395
ผู้ใดย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นเคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดเคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ บุคคล ๒ จำพวกเคยละโทมนัสสินทรีย์แล้ว แต่ย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ก็หาไม่ บุคคล ผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยอรหัตมรรค เคยละโทมนัสสินทรีย์แล้วและย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์
1396
ผู้ใดย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นเคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามี ตินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดเคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ผู้นั้นย่อมกำหนดรู้จักขุน ทรีย์ บุคคล ๖ จำพวก เคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ แต่ย่อมกำหนดรู้จัก ขุนทรีย์ก็หาไม่ บุคคลผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยอรหัตมรรค เคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัส สามีตินทรีย์ และย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์