เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 510
1397
ผู้ใดย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นเคยเจริญแล้วซึ่งอัญญินทรีย์หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดเคยเจริญแล้วซึ่งอัญญินทรีย์ ผู้นั้นย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์หรือ หามิได้
1398
ผู้ใดย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ หามิได้
1399
ผู้ใดย่อมละโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นเคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามี ตินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดเคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นย่อมละโทมนัส สินทรีย์ บุคคล ๖ จำพวกเคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์แต่ย่อมละโทมนัสสินทรีย์ ก็หาไม่ ผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยอนาคามิมรรค เคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ และย่อมละโทมนัสสินทรีย์
1400
ผู้ใดย่อมละโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นเคยเจริญแล้วซึ่งอัญญินทรีย์หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดเจริญแล้วซึ่งอัญญินทรีย์ ผู้นั้นย่อมละโทมนัสสินทรีย์ หามิได้
1401
ผู้ใดย่อมละโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นย่อมละโทมนัสสินทรีย์ หามิได้